Etna „klizi“ u Jonsko more već nekoliko decenija, i to 14 milimetara svake godine. Ovo se ne dešava brzo – istraživači kažu da se migracija vulkana ka moru odvija sporo, čak nekoliko puta sporije od rasta naših noktiju na rukama.

„Masivno obrušavanje bila bi katastrofa za ogromnu i gusto naseljenu oblast“, objašnjava Boris Benke, vulkanolog sa Etna opservatorije sa italijanskog Nacionalnog instituta za geofiziku i vulkanologiju, prenosi Danas pisanje portala elementarium.cpn.rs.

Etna je aktivni strato-vulkan koji se nalazi na istočnoj obali italijanskog ostrva Sicilija, blizu gradova Mesina i Katanija.

To je i najviši vulkan u Evropi – izdiže se na oko 3.320 metara nadmorske visine, ali visina zavisi od erupcije. Tako je Etna danas za 51 centimetar niža nego 1865.

Tim Lorelije Urlaub sa njemačkog Helmholc centra za istraživanje okeana u Kilu, tvrdi da je gravitacija primarna sila koja pomjera jugoistočne obronke Etne u more. Oni kažu da magma takođe igra ulogu, ali daleko manje značajnu nego što su mnogi istraživački timovi prije njih mislili.

Oni su se fokuslirali na jugoistočne obronke planine-vulkana, jer smatraju da je to njegov najmobilniji dio, te su ispod njih postavili podvodne transpondere – uređaje za bežični prijem i slanje radio ili elektronskog signala. Ovi transponderi su imali senzore za pritisak koji su bilježili i najmanju kretnju na obalnom boku Etne. Uređaji su takođe bilježili međusoban odnos tih kretnji, što je značilo da je tim mogao da otkrije koliko se bočne strane vulkana pomjeraju u odnosu na njegove stabilnije djelove.

Činjenica da se velike deformacije tj. pokreti dešavaju i daleko od vrha, kojim dominira magma, sugerišu da je gravitacija glavni razlog pomjeranja ovog dijela Etne.

Trenutno nema indicija da će doći do neposrednog kolapsa padina Etne, ali, s obzirom na činjenicu da ne postoje podaci o nekim sličnim incidentima, ne postoji šansa da se predvidi neko veće obrušavanje boka vulkana.